Να καταργηθούν 300.000 θέσεις εργασίας ΤΩΡΑ!
15 Δεκ 09 - 18:11Κι άλλες τόσες του χρόνου! Σύνολο 1.000.000 θέσεις εργασίας μέχρι το 2012! Οχι, δεν τρελάθηκα! Ούτε μπήκα σε κανένα θινκ-τανκ του νεοφιλελευθερισμού! Ισα! Ισα!
Πάνω απο 1.000.000 άνθρωποι αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στη δουλειά τους.
Χάνουν χρόνο πηγαίνοντας. Χάνουν χρόνο γυρίζοντας. Χάνουν χρόνο ΜΕΣΑ στη δουλειά τους. Σπαταλούν καύσιμα, ενέργεια αλλά και την ίδια την υγεία τους.
Και να είναι μόνο αυτό;
Τεράστια συγκροτήματα γραφείων θάβουν τις πόλεις μας στο τσιμέντο. Είναι ενεργοβόρα και ανθυγιεινά, κοστίζουν εκατομμύρια για τη λειτουργία και τη συντήρησή τους.
Θέλετε κι άλλα;
Η δουλειά στο γραφείο δεν είναι αποδοτική ούτε για τον ίδιο τον εργαζόμενο ούτε για την επιχείρηση ή τον οργανισμό που δουλεύει.
Ενα μεγάλο μέρος του χρόνου σε ένα συνηθισμένο ωράριο χάνεται. Στο ίδιο αυτό διάστημα ο εργαζόμενος μπορεί να κάνει άλλα πράγματα για τον εαυτό του ή τους άλλους. Από το να κάνει ένα μπάνιο μέχρι να διαβάσει το παιδί του και από το να μαγειρέψει μέχρι το να πάει μια βόλτα στο πάρκο ή να πιεί έναν καφέ με την άνεσή του.
Εχω περάσει ένα μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου μέσα σε γραφεία. Γραφεία εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφωνικών σταθμών και ξέρω καλά τι σημαίνει αυτός ο χαμένος χρόνος.
Δεν είναι χρόνος τεμπελιάς.
Είναι χρόνος που δεν κάνεις τίποτα ή παίζεις πασιέντζες και ναρκαλιευτή στο PC σου διότι, π.χ. περιμένεις ένα τηλέφωνο, επειδή περιμένεις ένα άλλο τμήμα της παραγωγής να τελειώσει κάτι για να το πιάσεις εσύ, επειδή είσαι βάρδια, επειδή... επειδή.... επειδή βρε αδελφέ θες χρόνο να σκεφτείς για να γράψεις ένα κείμενο, να ζυμωθεί μέσα σου.
Κι όμως. Κάθεσαι εκεί, στο γραφείο σαν το σκιάχτρο ή το ζόμπι και δεν κάνεις τίποτα.
Και να τα άσχετα τηλεφωνήματα (κόστος) και να οι καφέδες από το κυλικείο (κόστος) και να ο άσχετος που θα σε πιάσει στην κουβέντα και θα στα πρήξει...
Πάμε και παρακάτω;
Μια νέα θέση εργασίας κοστίζει αυτή τη στιγμή εφ' άπαξ για να δημιουργηθεί (χώρος, γραφείο, καρέκλα, ερμάρια, PC, άλλες συσκευές κτλ κτλ) γύρω στις 3 με 4.000 ευρώ. Δύο με τρεις μισθούς δηλαδή.
Και το λειτουργικό της κόστος είναι πάνω από 500 ευρώ το μήνα για κάθε εργαζόμενο. Που πάλι καλύτερα να πήγαιναν για μισθούς!
Προσθέστε τα όλα αυτά.
Προσθέστε ακόμη την κακή ψυχολογία του εργαζόμενου που πάει κάθε μέρα σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι και πείτε μου...
...δεν θα ήταν καλύτερα όταν προσλαμβάνεται κάποιος να του δίνουν ένα laptop και να τον αφήνουν να πάει στο σπιτάκι του; Για πάντα;;;
Αν μάλιστα το "σπιτάκι" του είναι έξω από την πόλη, δεν είναι ακόμη καλύτερα;
Υπάρχουν "ναι μεν αλλά" σε μια τέτοια πρόταση;
Φυσικά και υπάρχουν. Θυμηθείτε όμως πόσα "ναι μεν αλλά" υπάρχουν στον τρόπο που δουλεύουμε τώρα.
Είναι προφανές οτι ένας τέτοιος τρόπος δουλειάς δεν ταιριάζει (ακόμη) στα χειρωνακτικά επαγγέλματα.
Ταιριάζει όμως σε ΟΛΑ όσα απαιτούν αυτό που λέμε "πνευματική" εργασία. Και πάμε από τα εύκολα: δημοσιογράφοι, προγραμματιστές, κειμενογράφοι, ντιζάινερς, μεταφραστές, διαφημιστές, υπάλληλοι αρχείων, δακτυλογράφοι, δικηγόροι, διοικητικοί υπάλληλοι πολλών κατηγοριών, υπάλληλοι εμπορικών τμημάτων, τμημάτων έρευνας (RnD), λογιστές (βάλτε και άλλους), μπορούν να δουλεύουν από ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ εκτός από ένα συγκρότημα γραφείων.
Χιλιάδες εργαζόμενοι από δεκάδες ειδικότητες.
Και η ομαδική δουλειά; Οι συσκέψεις;
Ελάτε τώρα που θέλετε και απάντηση σε αυτά στις ημέρες μας!
Γρήγορο διαδίκτυο (πληρωμένο από την επιχείρηση), μεγάλες οθόνες και μερικά εργαλεία που τα έχει και το τελευταίος έφηβος αρκούν για να είσαι ΠΑΡΩΝ οπουδήποτε και οποιαδήποτε στιγμή.
Μα αν είναι τόσο απλά τα πράγματα τότε γιατί αυτό το μοντέλο δεν υιοθετείται ήδη από τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς;
Διοτι είμαστε ανόητοι; Είναι ίσως μια απάντηση!
Διότι ακόμη διατηρούμε εξουσιαστικά μοντέλα και, κυρίως, νοοτροπίες του στυλ "θέλω εδώ, να τους βλέπω, να βαράνε κάρτα"; Είναι η πιο λογική απάντηση!
Το οτι έχουμε όλοι βολευτεί σε αυτό το σύστημα που λειτουργεί σήμερα; Είναι η πιο σίγουρη απάντηση.
Εχει αρνητικά μια τέτοια λύση;
Εχει! Ενα και μάλιστα μεγάλο!
Δουλεύοντας τα τελευταία δύο χρόνια ουσιαστικά από το σπίτι, το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι ο έλεγχος του χρόνου. Τον χάνω. Συχνά δουλεύω χωρίς όριο και χωρίς πρόγραμμα. Μερικές ημέρες δουλεύω όλη την ημέρα.
Αυτό είναι όντως πρόβλημα. Ηδη όμως προχωράω στην επίλυσή του. Διότι λύνεται!
Αυτά όμως σε ένα επόμενο ποστ.
Ας συζητήσουμε πρώτα!
Κι ας σκεφτούμε δημιουργικά και χωρίς προκαταλήψεις και αγκυλώσεις!
ΣΗΜ.: Αρθρα και ορισμοί για την Τηλεργασία παραθέτω στο πλάι...
20 Σχολια
Πιο δημοφιλή
- Συνολικά
- Σήμερα
- Σχόλια
-
Σχόλια (60) -
Σχόλια (56) -
Σχόλια (56)
-
Σχόλια (20) -
Σχόλια (0) -
Σχόλια (10)
Τελευταία σχόλια
-
Αυτό ακριβώς υπονοεί και το τραγούδι. Κι εγώ με τη σειρά μου τη φωτιά των Διαλόγ...Κώστας Καλλωνιάτης
-
K...cynical
-
Ούτε εγώ Cynical...Κώστας Καλλωνιάτης
Για να σκεφτούμε πιο σοβαρά:
Η δουλειά στο γραφείο είναι άχθος, άγχος και χάσιμο χρόνου - σύμφωνοι.
Όμως από τη στιγμή που κάποιος βγαίνει από το σπίτι, ως τη στιγμή που επιστρέφει κατάκοπος, εκτίθεται διαρκώς σε ανθρώπους, ερεθίσματα και μηνύματα, λεκτικά ή άλλα.
Ο καταιγισμός αυτών των πληροφοριών δεν υποκαθίσταται από κανένα μέσο, ηλεκτρονικό ή άλλο.
Μέσω αυτών των ενοχλητικών ίσως επαφών, μέσω του ενοχλητικού συναδέλφου, του ανάγωγου συνεπιβάτη στο λεωφορείο, του απαίσιου εργοδότη, μαθαίνουμε διαρκώς πράγματα (έστω και μόνο για την αντοχή του ίδιου μας του νευρικού συστήματος).
Η εναλλαγή σκηνικού πλουτίζει τις παραστάσεις μας και διαφοροποιεί τη ρουτίνα που αλλιώς θα ήταν δυσβάστακτη.
Μας πληροφορεί για το πώς κινείται, τι σκέφτεται, πως αντιδρά και πώς εξελίσσεται ο κόσμος γύρω μας.
Ρωτήστε τους ανθρώπους που είναι φυλακισμένοι, κατάκοιτοι, νοσηλευόμενοι ή για κάποιον άλλο λόγο δε μπορούν να βγουν από το σπίτι: τα όσα έρχονται μέσα στο δωμάτιό τους μέσω φίλων ή ηλεκτρονικών μέσων δεν υποκαθιστούν με κανένα τρόπο το να βγεις και να λάβεις τα ερεθίσματα αυτά ο ίδιος.
Καθημερινά ενθαρρύνουμε τα παιδιά και τους εφήβους να βγαίνουν έξω και να συναναστρέφονται συνομιλήκους τους πρόσωπο με πρόσωπο, όχι μέσω του δικτύου.
Αγανακτούμε με τους κουρασμένους γονείς που βάζουν τα παιδιά να δουν τηλεόραση αντί να τα βγάλουν βόλτα να παίξουν με τ' άλλα παιδιά.
Και την ίδια στιγμή ενθαρρύνουμε τους ενηλίκους να κλειστούν μέσα σε τέσσερις τοίχους στο όνομα της οικονομίας;
Έπειτα από ένα διάστημα, ο άνθρωπος που δεν έρχεται σε επαφή με διαρκώς μεταβαλλόμενες καταστάσεις, καταλήγει να ανακυκλώνει τις ίδιες και ίδιες σκέψεις, σαν ινδικό χοιρίδιο στον τροχό του κλουβιού του.
Ακόμη και τα πιο δημιουργικά μυαλά λιμνάζουν κι επαναλαμβάνονται στην απομόνωση, ενώ μέτρια ταλέντα μπορούν ν' ανθίσουν με την επαφή και το συναγωνισμό.
Αυτά είναι μόνο τα καθαρά ψυχολογικά επιχειρήματα που αφορούν τον εργαζόμενο ως άτομο.
Υπάρχουν όμως και άλλα - δεν αμφιβάλλω πως πολλοί θα εντοπίσουν και θα σχολιάσουν κοινωνικά και οικονομικά σημεία για τα οποία αντενδείκνυται ή τηλεεργασία.
Εγώ θα προσθέσω μόνο ένα:
Απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο, οι εργαζόμενοι χάνουν τη επαφή με τους συναδέλφους τους και έτσι είναι πιο ευάλωτοι στις αυθαιρεσίες κάθε εργοδότη.
Συγχρόνως (παρά κάποιες δράσεις που έχουν οργανωθεί σποραδικά από ιστολόγια κτλ) σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι που δε συναντιώνται κάθε μέρα και δε μοιράζονται τις ίδιες εμπειρίες σε τακτική βάση είναι πιο δύσκολο να συνασπιστούν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.
Απόδειξη ότι η μεγαλύτερη κινητοποίηση μέσω διαδικτύου στη χώρα μας, οι διαδηλώσεις για τις πυρκαγιές του 2007, ξεφούσκωσε χωρίς αποτέλεσμα.
Σκέφτομαι ότι ίσως αυτή η απομόνωση, να είναι τελικά ένας από τους στόχους της πολυδιαφημισμένης τηλεεργασίας.
Αλλά ίσως να κάνω και λάθος.
Είμαι άλλωστε ντιπ αφελής.
"Μια άλλη πηγή εξαχρείωσης των εργατών είναι ο εξαναγκασμός για εργασία. Η ελεύθερη παραγωγική δραστηριότητα είναι η υψηλότερη απόλαυση που γνωρίζουμε, αλλά όταν είναι υποχρεωτική γίνεται η πιο επίπονη, ταπεινωτική τιμωρία. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να είσαι εξαναγκασμένος να κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, ενάντια στην θέλησή σου. Και όσο πιο ανθρώπινος αισθάνεται ο εργάτης, τόσο πιο πολύ πρέπει να μισεί την εργασία του, επειδή αισθάνεται την επιβολή της και το άσκοπο περιεχόμενό της."
(Ενγκελς - Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, 1845)
Δεν υπάρχει τίποτα αφελές σε όσα λέτε. Ισα-ίσα.
Μερικές απόπειρες απαντήσεων:
1. Το πρόβλημα της δουλειάς γραφείου δεν είναι μόνο το άγχος κτλ κτλ αλλά το συνολικό κόστος που αυτή (πλέον) συνεπάγεται
2. Δεν το διευκρινίζω επαρκώς, αν και κανω αναφορές, αλλά η τηλεργασία δεν προϋποθέτει τον να κλειστείς στο σπίτι. Κάθε άλλο. Μάλλον θα πρέπει να συνεπάγεται την απελευθέρωση από τον άξονα σπίτι-γραφείο. Επίσης θα πρέπει να συνεπάγεται μεγαλύτερη ενασχόληση με τα παιδιά μας, τους φίλους, τις/τους συντρόφους μας, τη γειτονιά μας.
Εκείνο που εντοπίζετε και είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ πρόβλημα είναι το τελευταίο κομμάτι: η συλλογικότητα και ο συνασπισμός εργαζομένων. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με ένα πρόβλημα που ΘΑ έλθει στο μέλλον. Δυστυχώς υπάρχει εδώ και δεκαετίες. Και οι αιτίες τους είναι πολυπαραγοντικές.
Σημαντικούς προβληματισμούς για το θέμα παρουσιάζει και η ΓΣΕΕ στον σύνδεσμο που δίνω δίπλα...
Ωραίο θέμα, Αντρέα! Το κεφάλαιο "τηλεεργασία" δεν έχει ανοίξει ποτέ στην Ελλάδα, ενώ θα μπορούσε να είναι η ιδανική χώρα για αυτό.
Πάω πίσω στο χρόνο. Ηταν 1995 και με ένα μόντεμ 14.4 (ένα χιλιοστό των σημερινών ταχυτήτων) έκανα από το σπίτι το σάιτ μιας ημερήσιας εφημερίδας. Ενα-δύο χρόνια αργότερα ένας καλός συνάδελφος από οικονομικό περιοδικό μου παίρνει συνέντευξη, ως τηλεεργαζόμενο. Αυτά που είπα τότε δυστυχώς ισχύουν ακόμη. Δηλαδή:
Θετικό: Η τηλεεργασία μειώνει τα λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης. Μπορεί να αυξήσει την παραγωγικότητα γιατί το γραφείο καθενός απελευθερώνεται από τον χρόνο και τον τόπο.
Αρνητικό: Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν έχουν δομή, διοίκηση και λογισμικό για να ελέγξουν, να καθοδηγήσουν και να εκμεταλλευτούν παραγωγικά τον τηλεεργαζόμενο.
Θετικό: Η απόσταση από το γραφείο μπορεί να δώσει ταχύτερα και καλύτερα αποτελέσματα εργασίας.
Αρνητικό: Γραφείο δεν είναι μόνο οι καρέκλες είναι και οι άνθρωποι. Οι συσκέψεις δεν αρκούν για τους κοινούς στόχους, χρειάζεται και μια "καλημέρα".
Θετικό: Η πόλη θα κέρδιζε πολλά από μαζική τηλεεργασία. Λιγότερο μποτιλιάρισμα, λιγότερο καυσαέριο κ.λπ.
Αρνητικό: Κανένα.
Θετικό: Αποκέντρωση! Το 1995 ονειρευόμουν να ζήσω σε ένα χωριό και να δουλεύω στο Δίκτυο.
Αρνητικό: Ονειρο ήταν. Ούτε οι επιχειρήσεις είναι έτοιμες, ούτε η τεχνική υποδομή το επιτρέπει.
Θετικό: Η Ελλάδα, με τις ομορφιές της, θα μπορούσε να γίνει ο παράδεισος των Ευρωπαίων τηλεεργαζόμενων. Θα κέρδιζε φόρους, τεχνογνωσία κ.λπ.
Αρνητικό: Κράτος, ΟΤΕ και οι σημερινές τηλεπικοινωνιακές εταιρείες, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το αποτρέψουν. Παλιές και ακριβές τεχνολογίες και υποτυπώδη δίκτυα στην επαρχία.
Θετικό: Η τηλεεργασία θα μπορούσε να γίνει αιτία για ανάπτυξη.
Αρνητικό: Η τηλεεργασία είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης.
Θετικό: Η τηλεεργασία απελευθερώνει δημιουργικότητα.
Αρνητικό: Οι τηλεεργαζόμενοι δεν παίρνουν προαγωγές!
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Τα θετικά και τα αρνητικά είναι πάρα πολλά και αφορούν ακόμη την ψυχολογία, τις σχέσεις κ.λπ.
Θετικό: Εχουμε Κρίση άρα μπορεί να ξανασκεφτούμε μερικά πράγματα μέσα από ένα άλλο πρίσμα
Αρνητικό: Εχουμε Κρίση!!!!!!
Υπήρχε ένας Αμερικανός ειδικός (πάντα υπάρχει ένας Αμερικανός ειδικός) που είχε γράψει μία λίστα με συμβουλές για τηλεεργαζόμενους. Μία που θυμάμαι και γελάω έλεγε:
"Εξηγείστε στο/στη σύντροφό σας, ότι όταν βρίσκεστε στο γραφείο του σπιτιού ΕΡΓΑΖΕΣΤΕ. Αυτό σημαίνει ότι δεν είστε διαθέσιμοι για να βγάλετε έξω τα σκουπίδια".
Αυτό που λέει ο ειδικό εγώ το ΖΩ ως τηλεργαζόμενος! Και, ναι, δεν είναι εύκολο!!!
Και κάτι ακόμη...
Ο "χώρος" μας, τα ΜΜΕ που ούτως ή άλλως περνούν μεγάλη κρίση, θα μπορούσαν -και λόγω της φύσης της δουλειάς μας- να αποτελέσουν μοντέλα τηλεεργασίας. Ενα μοντέλο μικτό όπου οι αίθουσες σύνταξης θα γίνουν hot-spot και τις περισσότερες ώρες να είμαστε στους δρόμους, σε ταξίδια, στα σπίτια μας, στο ρεπορτάζ...
Πιστεύω οτι είμαστε ο ιδανικός χώρος να πειραματιστούμε...
Χαιρετώ τους συναδέλφους τηλεργαζόμενους, πολύ μου αρέσουν τα σχόλιά σας!
Πες Τάκη κι εσύ την εμπειρία σου. Τα καλά και τα κακά. Εχω και εγώ πολλά να πω από τη δική μου και να επαναλάβω: ΔΕΝ είναι εύκολο. Αν όμως συνοδευτεί από άλλες θετικές κινήσεις στη ζωή μας και όχι από εγκλεισμό στο γραφείο του σπιτιού μπορεί να είναι μια εξαιρετική λύση.
Και πάντως πολύ το χάρηκα χθες που πήγα και πήρα τους βαθμούς των γιών μου, στο σχολείο. Πόσοι πατεράδες έχουν αυτή την ευκαιρία; Σχεδόν κανένας αν δουλεύει σε γραφείο.
Ξέχασα να αναφέρω.
Θετικό: Το PC μου είναι γρηγορότερο. Η οθόνη μου είναι καλύτερης ποιότητας. Η καρέκλα μου είναι πραγματικά εργονομική.
Αρνητικό: Τα πλήρωσα από την τσέπη μου.
Θετικό: Δουλεύω με αθλητική φόρμα. Δεν φθείρονται τα ρούχα.
Αρνητικό: Στην πολυκατοικία νομίζουν ότι είμαι άνεργος.
Εγώ βρίσκω πολύ θετικό το ότι δεν έχω αφεντικό πάνω από το κεφάλι μου! Στα νιάτα μου είχα μαρτυρήσει σε δουλειές όπου ένιωθες το βλέμμα του αφεντικού, καρφωμένο πάνω σου να σε καίει. Το αρνητικό είναι, Γιάννη, ότι στη συγκεκριμένη δουλειά παραιτήθηκα και δεν πήρα καν αποζημίωση...
Και, για να συνεχίσω να μιλάω ως εργαζόμενος, η δουλειά είναι δουλειά, κουράζει. Μετά από καθημερινή εργασία 10-12 ωρών, θέλω να βγω έξω, να δω φίλους, να μιλήσω. Δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς γίνεται και μερικοί άνθρωποι παθαίνουν εξάρτηση από το Ίντερνετ. Είναι σαν να έχεις αυτοκίνητο και να το οδηγάς όλη μέρα. Πέρα από ψυχοφθόρο, καταντάει και ανυπόφορα βαρετό.
Θετικό του εθισμού στο Ίντερνετ: δεν ενοχλώ τους άλλους, ζω ολομόναχος το πρόβλημά μου
Αρνητικό: Δεν ζω στην πραγματικότητα, αλλά στον "ψηφιακό" κόσμο, δηλαδή είμαι κάτι σαν ψυχασθενής.
Δεν είναι της παρούσης και θα βγω εκτός θέματος αλλά θα ήθελα πολύ να μου εξηγήσει κάποιος ειδικός κάποτε, τι σημαίνει "εθισμός στο ίντερνετ". Είναι κάτι που ειλικρινά μου φαίνεται εντελώς ακατανόητο.
Μπορείς να ξαναδείς την ανάρτησή μου http://dialogoi.enet.gr/post/internet-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE...
σε περίπτωση που δεν θυμάσαι (περίεργο γιατί είχες συμμετάσχει). Έχει αρκετές παραπομπές σε ειδικούς.
Και τα ίδια έλεγα και τότε.
Δεν ξέρω, αλλά το να μιλάμε σε μια ψηφιακά αναλφάβητη χώρα για εθισμό είναι σαν να μιλάμε στη Σομαλία για παχυσαρκία.
Πάλι υποτιμάς τον κόσμο. Οι μισοί έλληνες χρησιμοποιούν το ψηφιακό αλφαβητάρι. Όμως το post δεν αναφερόταν ειδικά στην Ελλάδα, αλλά στο φαινόμενο του διαδικτυακού εθισμού με βάση τη παγκόσμια εμπειρία. Και στις δύο περιπτώσεις, ωστόσο, υπήρχαν πορίσματα ειδικών. Είναι αξιοπερίεργο που αποδέχεσαι την επιστημονική αυθεντία και τα πορίσματά της τόσο επιλεκτικά πχ στο θέμα του εμβολιασμού (όπου μάλιστα διχάζεται η ιατρική κοινότητα) αλλά όχι και του ιντερνετικού εθισμού...
Το οτι χιλιάδες άνθρωποι χρησιμοποιούν αυτοκίνητα δεν σημαίνει οτι ξέρουν να οδηγούν, πολύ περισσότερο οτι ξέρουν να προφυλαχθούν ή να προφυλάξουν τους άλλους.
Το ίδιο και χειρότερο συμβαίνει με το ψηφιακό "αλφαβητάρι", Χιλιάδες υποτίθεται οτι το χρησιμοποιούν αλλά ελάχιστοι γνωρίζουν πως. (Και πάλι βέβαια βρισκόμαστε στον ευρωπαϊκό πάτο της χρήσης του. Τελευταίοι των τελευταίων. Από τους πρώτους όμως σε καχυποψία γι αυτό. Αφού ούτε λίγο ούτε πολύ μας έχουν περάσει οτι είναι "εργαλείο παιδεραστών". Μέχρι ΜΚΟ έχουν συσταθεί για την "ασφάλεια" στο διαδίκτυο).
Οσο για το δεύτερο, ναι συμβαίνει αυτό που λες διότι για μένα είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Προφανώς και αποδέχομαι τη γνώμη ανθρώπων όπως ο καθηγητής Τριχόπουλος αλλά και την δουλειά που κάνει το ΚΕΕΛΠΝΟ και το Υπουργείο. Και κάνουν δουλειά, ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια. Προφανώς επίσης μου φαίνονται εντελώς περίεργες οι έρευνες για τον ιντερνετικό "εθισμό", κάτι εντελώς αφηρημένο και αυθαίρετο, όπως π.χ. παλαιότερες έρευνες που μιλούσαν για την "παιδική βία" σε σχέση με την τηλεόραση...
Και εδώ η βασική μου ένσταση είναι στο πως γίνεται ένα μέσο που χρειάζεται την ενεργή συμμετοχή του χρήστη για να λειτουργήσει, το πρώτο δηλαδή μέσο επικοινωνίας και μεταφοράς γνώσης μετά το βιβλίο και τα άλλα έντυπα, που είναι ενεργητικό (διαδραστικό) και όχι παθητικό, να προκαλεί εθισμό.
Ο εθισμός, αν δεν κάνω λάθος, σημαίνει μια παθητική κατάσταση όπου αν δεν πάρεις τη δόση σου δεν μπορείς να λειτουργήσεις ως οργανισμός. Εδώ έχουμε το αντίθετο: αν δεν λειτουργείς, αν δεν προχωράς σε δράσεις, τότε το μέσο ακυρώνεται.
Και εδώ δεν μιλάμε για υποτιπώδεις δράσεις -"πατάω ένα κουμπί και ανοίγει", όπως στην τηλεόραση- αλλά για ουσιαστικές δράσεις: ψάχνω, αναζητώ, περιηγούμαι, αλλάζω σελίδες, ΓΡΑΦΩ, αντιγράφω, τυπώνω, ακολουθώ περίπλοκες οδηγίες, δημιουργώ κανόνες, ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ. Αν αυτό είναι εθισμός, τότε ναι, ας πεθάνω από overdose!!!
"Ψάχνω, αναζητώ, περιηγούμαι, αλλάζω σελίδες". Τέσσερις λέξεις για να περιγράψεις μία από τις 'ουσιαστικές' δράσεις ; Έξοχα. Βεβαίως και έχεις δίκιο. Δεν 'πατάς ένα κουμπί και ανοίγει'. Όταν γράφεις, αντιγράφεις και τυπώνεις, δεν πατάς ένα κουμπί, πατάς λίγα περισσότερα. Το θέμα δεν είναι, ωστόσο, εάν γράφεις και εάν συμμετέχεις. Το θέμα είναι ΤΙ ΓΡΑΦΕΙΣ και σε ΤΙ ή ΠΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ. Γιατί εάν εργάζεσαι υποχρεωτικά και διασκεδάζεις κατόπιν μέσα από το Διαδίκτυο, τότε ΝΑΙ κινδυνεύεις να εθιστείς αν δεν έχεις ήδη εθιστεί. Όπως εθίζονται όσοι χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο επί ώρες για κουβεντούλες γνωριμίας και εκτόνωσης, για πορνό και ηλεκτρονικά παιχνίδια.
Όμως, ας μην επαναλαμβανόμαστε με πράγματα που έχουν πολλές φορές ειπωθεί. Την απάντηση την έδωσες μόνος σου. Γιατί την παραπάνω κακή χρήση του Ιντερνέτ και τον συνακόλουθο εθισμό υφίστανται όσοι 'αναλφάβητοι' δεν γνωρίζουν να το χρησιμοποιούν (ή δεν ενδιαφέρονται να μάθουν γιατί κυριαρχούνται από τα προσωπικά τους προβλήματα). Που απ' ότι εσύ λες είναι και οι περισσότεροι..
Τάκη, δεν μιλάμε για την εξάρτηση από το Ιντερνετ, αλλά για την τηλεεργασία. Εξάρτηση μπορεί να έχει και κάποιος άνεργος, ενώ τηλεεργάτης μπορεί να είναι κάποιος και off line (δες τον ορισμό στην έκθεση της ΓΣΕΕ στα λινκ).
Αφεντικό έχεις, είτε στο γραφείο είσαι είτε δουλεύεις από το σπίτι. Εχεις πρόγραμμα, χρόνους παράδοσης, αξιολόγηση, τα πάντα.
Δεν έγραψα τυχαία για τη δομή των επιχειρήσεων. Η τηλεεργασία δεν είναι τυχαία επιλογή του εργαζόμενου (π.χ. προτιμώ να δουλεύω με πιτζάμες). Δεν είναι και τεμπελιά, όπως υποθέτουν ενδεχομένως κάποιοι. Αν μια επιχείρηση έχει εισάγει σωστά την τηλεεργασία, θα έχει κι ένα μοντέλο για αυτήν. Εκπαιδευμένους ανθρώπους, εργαλεία λογισμικού και οργανόγραμμα.
Για να δώσω ένα παράδειγμα: Ενα τουριστικό γραφείο αποφασίζει να αποκτήσει τηλεεργαζόμενους διότι έχει αναπτυχθεί και προτιμά να δαπανήσει για θέσεις εργασίας παρά για καινούργια γραφεία στην Αθήνα. Η περισσότερη δουλειά του γίνεται έτσι κι αλλιώς με έρευνα σε βάσεις δεδομένων (εισιτήρια, ξενοδοχεία κ.λπ.) και τηλεφωνική επικοινωνία. Μπορεί να κρατήσει ένα μικρό γραφείο που θα δέχεται πελάτες δια ζώσης και να μοιράζει τους εξ αποστάσεως πελάτες, τους προμηθευτές, το λογιστήριο, κ.λπ. σε τηλεεργαζόμενους. Τεχνολογία υπάρχει άφθονη. Ομως ο παραδοσιακός εργοδότης δεν αντέχει να μην βλέπει τους υπαλλήλους του. Νομίζει ότι δεν έχει τον έλεγχο έτσι. Αν και στην πραγματικότητα σε ένα τέτοιο σύστημα που περιγράφω ο έλεγχος είναι πολύ μεγαλύτερος, αφού όλη η εργασία καταγράφεται ψηφιακά.