Για την κοινή γνώμη της χώρας τους είναι ήρωες. Είναι αυτοί που υπερασπίζονται την πατρίδα από κάθε ξένη επιβουλή, που προστατεύουν τη δημοκρατία , που μάχονται τους κακούς στα πέρατα του κόσμου, στο Βιετνάμ, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, παλιότερα στην Κορέα, πιο παλιά ακόμα στην Ευρώπη κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο περισσότερος κόσμος είναι βέβαιος πως ο άνθρωπος έχει αυτή την τρομερή χάρη να μπορεί να επιλέγει ελεύθερα στη ζωή του, ότι δηλαδή έχει ελευθερία βούλησης, ένα προνόμιο που από όλα τα ζωντανά πλάσματα μόνο σ’ αυτόν έχει χαριστεί.
Η Brigitte Mohnhaupt είναι σήμερα εξήντα δύο ετών. Λόγω εμμηνόπαυσης έχει τα παχάκια της. Το πρόσωπό της στη φωτογραφία δεν φαίνεται, έτσι δεν μπορώ να δω πόσο έχει γεράσει. Σε μια νεότερη φωτογραφία της βλέπω πάντως πως υπήρξε μια όμορφη γυναίκα.
Όπως είδα στην ιστοσελίδα Nobelprize.org όλα τα κράτη στον κόσμο ισχυρίζονται ότι είναι δημοκρατίες με εξαίρεση τέσσερα: το Βατικανό, τη Σαουδική Αραβία, τη Μιανμάρ και το Μπρουνέι. Αν μη τι άλλο αυτά τα κράτη είναι τουλάχιστον ειλικρινή απέναντι στους λαούς τους και την παγκόσμια κοινότητα.
Η οικογένεια είναι ο ιδεατός χώρος, μέσα στον οποίο τα μέλη δένονται μεταξύ τους με ισχυρούς και ισόβιους δεσμούς αγάπης, ο χώρος που παρέχει ασφάλεια, προστασία, υποστήριξη, παρηγοριά και περίθαλψη.
Η πρωτόγονη βία που μέσα στο φυσικό πλαίσιο θεωρείται αυτονόητη και η απουσία της θα ήταν σοβαρό μειονέκτημα για το ζωικό πρόγονό μας, διακλαδίστηκε στις μετέπειτα οργανωμένες κοινωνίες προς δύο κατευθύνσεις. Στη μία κατεύθυνση πήρε τη μορφή του πολέμου, ο οποίος γίνεται με την ευλογία των επίσημων αρχών και στην άλλη κατεύθυνση πήρε τη μορφή της κοινωνικής βίας και εγκληματικότητας που θεωρείται καταδικαστέα από κάθε εχέφρονα πολίτη.
Κανείς ισορροπημένος άνθρωπος δεν μπορεί ασφαλώς να ισχυριστεί ότι η βία και η εγκληματικότητα είναι ομαλές εκδηλώσεις μέσα στην οργανωμένη κοινωνία και ότι δεν πειράζει, αν πότε-πότε κάποιος ληστεύεται ή δολοφονείται. Αυτό εθεωρείτο από πάντα αντικοινωνική- παραβατική συμπεριφορά και η νομοθεσία από την εποχή του Χαμουραμπί και από πολύ πιο πριν ακόμα την καταδίκαζε και την τιμωρούσε.
Με αφορμή το τελευταίο άρθρο του Τάκη Αθανασόπουλου επανέρχομαι σε ένα θέμα που με είχε απασχολήσει και προ καιρού (πολιτισμός ή φύση;) παρατηρώντας το τώρα από μια νέα οπτική γωνία
Όταν ακόμα οι άνθρωποι επικοινωνούσαν δια αλληλογραφίας, υπήρχε μια μόδα να ανταλλάσσουν επιστολές κάποιοι που ήταν εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους και να μιλούν για τη ζωή και την καθημερινότητά τους σαν καλοί φίλοι.
